Jones stoi na rozdrożu kariery

Curtis Jones nie jest stworzony do siedzenia na ławce rezerwowych, a bycie pomijanym nie tylko go frustruje, ale wręcz wyostrza jego charakter.

Chce grać w każdym ważnym meczu i wierzy, że jest wystarczająco dobry, aby to robić. Zapytany, dlaczego pomoc Liverpoolu spisywała się tak dobrze w grudniowym zwycięstwie 1:0 nad Interem w Lidze Mistrzów na San Siro – pierwszej porażce włoskiej drużyny u siebie w europejskich rozgrywkach od ponad trzech lat – Jones żartobliwie odpowiedział z uśmiechem:

– Myślę, że to zadziałało, bo ja zagrałem.

Ci, którzy znają Jonesa, nie byli zaskoczeni, nawet jeśli jego odpowiedź była żartobliwa. Pracownicy Liverpoolu twierdzą, że 25-latek ma wystarczająco dużo wiary w siebie, aby wypełnić cały skład.

Jednak fakt, że w meczu z Arsenalem, zakończonym bezbramkowym remisem, nie podniósł się z ławki rezerwowych, był dla Jonesa porażką – szczególnie bolesną, ponieważ wystąpił w wyjściowym składzie w sześciu poprzednich meczach Liverpoolu w Premier League – trzech zwycięstwach i trzech remisach.

Od tego czasu Jones wyszedł w podstawowym składzie w meczu z trzecioligowym Barnsley w Pucharze Anglii — wygranym 4:1 — oraz w zremisowanym 1:1 meczu ligowym z walczącym o przetrwanie Burnley na własnym boisku. Jednak przez kolejne cztery mecze nie znalazł się w składzie, gdyż trener Arne Slot zmienił swój system gry.

Kiedy pod koniec zimowego okna transferowego Jones był łączony z transferem do Interu, Liverpool nie mógł być bardziej zdecydowany. Nie mieli zamiaru pozwolić mu odejść, czy to na wypożyczenie, czy na stałe, i skupiali się na wzmocnieniu składu – a przynajmniej na utrzymaniu tego, co już mieli. Jonesa postrzegano jako użyteczny i integralny element grupy.

Jeśli znajdzie sposób na powrót do składu na niedzielne spotkanie z Manchesterem City, rozczarowanie związane z nieobecnością w meczu z Arsenalem szybko pójdzie w zapomnienie – ale jeśli znajdzie się na ławce rezerwowych w kolejnym ważnym meczu, te myśli będą mu towarzyszyć.

Chociaż Jones imponował w zwycięskim spotkaniu z Interem, nie rozpoczął w tym sezonie meczu Premier League przeciwko żadnemu z zespołów obecnie górujących nad Liverpoolem w tabeli, a także był rezerwowym w meczu, w którym zespół pokonał Real Madryt 1:0 na Anfield. W spotkaniach z Arsenalem, Manchesterem City, Aston Villą i Manchesterem United, Slot postawił na Ryana Gravenbercha, Alexisa Mac Allistera i Dominika Szoboszlaia w środkowej strefie boiska, wspieranych z przodu przez Floriana Wirtza. 

Jones wystąpił w 21 z 22 meczów Premier League, w których był dostępny, ale tylko 10 z tych 21 występów zaczął w pierwszym składzie.

Tego lata rozpoczyna ostatni rok kontraktu, co stawia jego karierę na rozdrożu. 

Po odejściu Trenta Alexandra-Arnolda w czerwcu ubiegłego roku, Liverpool nie chciałby pozwolić odejść za darmo kolejnemu wychowankowi. Uwaga klubu wkrótce skupi się na Jonesie i jego dalszych losach.

– Rozmowy [o nowym kontrakcie] nie toczą się tutaj, toczą się w innych miejscach w tym budynku – powiedział Slot dziennikarzom, pytany o Jonesa w piątek na konferencji prasowej przed meczem z City. –Jestem świadomy, klub i sam zawodnik też, że zostało mu tylko półtora roku. To wszystko, co mogę na ten temat powiedzieć.

Poza umiejętnościami na boisku, jest jeszcze jeden czynnik, który należy wziąć pod uwagę przy rozważaniu przyszłości Jonesa – pozostaje on jedynym Scouserem w drużynie Liverpoolu, niezależnie od tego, czy gra w pierwszym składzie, czy jako rezerwowy. Jest to ważne z wielu powodów, na przykład po to, aby uświadomić kolegom z drużyny z zagranicy, jak ważne jest reprezentowanie klubu i jakie wartości związane są z miastem, a także dać lokalnej młodzieży nadzieję, że pewnego dnia będą mogli pójść tą samą drogą.

Jones jest obecnie wizytówką rozwoju młodzieży w klubie i przykładem, z którego mogą czerpać inspirację dzieciaki z akademii. Korzyści komercyjne i społeczne płynące z posiadania w drużynie kogoś z miasta są nieograniczone. To właśnie Jones rozmawiał o rasizmie, odporności psychicznej i reprezentowaniu Liverpoolu, spacerując po dzielnicy Toxteth z pierwszym czarnoskórym zawodnikiem klubu, Howardem Gayle'em, podczas Black History Month. Jones wspierał również klubowe inicjatywy mające na celu pomoc osobom pokrzywdzonym w tym regionie.

Zbudował szczególnie silne przyjaźnie z Codym Gakpo i Ibrahimą Konate i dobrze dogaduje się z personelem ośrodka treningowego Liverpoolu, niektórych z nich zna od lat.

Jones wnosi namacalną wartość jako wychowanek na listach zawodników (czego brakuje Liverpoolowi), ale to nie wszystko – jest w klubie od dzieciństwa i bez niego drużyna straciłaby swoją tożsamość kulturową. Lokalna obecność w szeregach drużyny zmalała, a myśl o tym, że ta reprezentacja zmniejszy się jeszcze bardziej, niepokoi część kibiców, zwłaszcza że niewiele wskazuje na to, by wśród młodszych drużyn pojawiły się alternatywy.

Większość pomocników Liverpoolu doświadczyła przerw w sezonie, Szoboszlai był jedynym zawodnikiem o regularnych występach. Podobnie jak przytłoczeni przez przeciwników Gravenberch i Mac Allister, Jones musiał się bardzo starać, aby zdominować strefę, w której Liverpool był tak silny w debiutanckim sezonie Slota, w którym zapewnił sobie tytuł mistrzowski.

Umiejętności Jonesa są oczywiste. W tym sezonie tylko Tom Cairney z Fulham ma wyższą celność podań niż 92% wśród pomocników Premier League, którzy rozegrali ponad 10 meczów.

Poniższy wykres ilustruje jego umiejętność utrzymania piłki pod presją. Korzystając z danych SkillCorner, możemy zobaczyć, dlaczego Jones plasuje się w czołówce zawodników najlepszych lig europejskich.

Rzadko też jest atakowany w posiadaniu piłki i radzi sobie z presją, pokazując prawdziwą siłę z piłką przy nodze.

Odzwierciedlają to statystyki: w tym sezonie został pokonany ponad 10 razy – o jeden więcej niż Gravenberch, ale o połowę mniej niż MacAllister (21). W 30 występach we wszystkich rozgrywkach w obecnym sezonie nie strzelił jeszcze gola, ale w innych kluczowych wskaźnikach skuteczności Jones wypada dobrze na tle MacAllistera (co pokazano na poniższym wykresie).

Powszechnie uważa się, że występy MacAllistera plasują go najniżej w rankingu regularnie występującego trio pomocników Liverpoolu, jednak Argentyńczyk nadal ma nad Jonesem przewagę w ataku: strzelił siedem goli, podczas gdy Jones ostatni raz trafił do siatki w grudniu 2024 roku.

Poniższy wykres pokazuje, że w tym sezonie Jones oddaje nieznacznie mniej strzałów, a kiedy już strzela, są one gorszej jakości (biorąc pod uwagę oczekiwane gole) i z dalszej odległości.

Zapytany w tym tygodniu o czas gry Jonesa i jego przyszłość, Slot odpowiedział: 

– Curtis grał dużo minut, ale nie wszystkie. Miał też pecha, bo to prawdopodobnie jedyna formacja, w której nie mieliśmy kontuzji. ​​Mamy w pomocy wielu zawodników, ale potrzebujemy ich również na innych pozycjach.

Nie jest tajemnicą, że Jones chciałby uczestniczyć we wszystkich kluczowych momentach i być postrzegany jako lider. W wywiadzie dla The Athletic w marcu powiedział to samo, wyjaśniając: 

– Nie chcę być postrzegany jako facet, który po prostu dryfuje podczas meczów albo cieszy się z samej obecności i bycia częścią drużyny. Chcę być postrzegany jako chłopak, który jest ważną częścią wszystkiego. Muszę wziąć na siebie ten ciężar. 

Jones miał duże nadzieje na znalezienie się w kadrze Anglii na tegoroczne Mistrzostwa Świata, ale nie udało mu się dostać powołania do reprezentacji na trzy ostatnie zgrupowania. Grając w Liverpoolu, częściej niż wielu innych angielskich pomocników przyczynia się do akcji ofensywnych (co przedstawiono poniżej), ale wyraźnie ma przed sobą trudne zadanie, aby przekonać do siebie selekcjonera Thomasa Tuchela.

Końcowe miesiące sezonu są dla Jonesa ważne z wielu powodów.

Jeśli znajduje się na rozdrożu, ciekawe, którą ścieżkę wybierze.

Gregg Evans