Salah - zawodnik, który pokonał niemożliwą drogę na szczyt

Żadne słowa nie są w stanie oddać, jak bardzo jest to niemożliwe. A jednak Mohamed Salah tego dokonał.

Reakcja Egiptu na wiadomość o odejściu Salaha z Liverpool F.C. to mieszanka upamiętnienia i uznania dla jego osiągnięć jako piłkarza.

Pożegnalne wideo Salaha zaskoczyło wielu, ale jednocześnie przywołało wspomnienia o tym, gdzie wszystko się zaczęło.

Zdjęcie młodego Salaha w letnich ubraniach w deszczowej Europie ponownie zaczęło krążyć, przypominano emocje, jakie wywoływały jego gole, a historie jego drogi od FC Basel do Liverpoolu były opowiadane na nowo.

Tylko niewielka część Egipcjan wiedziała, kim był Salah przed 25 grudnia 2010 roku, kiedy 18-latek błysnął formą i zdobył gola w remisie 1:1 Al Mokawloon z mistrzem Egiptu, Al Ahly SC, trafiając do światła reflektorów.

W tamtym czasie nikt z ponad 80 milionów mieszkańców kraju nie byłby w stanie przewidzieć takiego zakończenia. Powszechny szacunek Egipcjan dla kariery Salaha nie wynika tylko z trofeów, goli i indywidualnych nagród, ale także z tego, że zdają sobie sprawę, jak niewyobrażalne było osiągnięcie tego poziomu z takiego punktu startowego.

Salah nie pochodzi z uprzywilejowanego środowiska. Jako 14-latek jeździł czterema lub pięcioma mikrobusami, by pokonać 90 mil z domu na treningi Al Mokawloon co najmniej trzy razy w tygodniu.

To nie była zwykła podróż autobusem, gdzie znasz godzinę przyjazdu i wygodnie czekasz na przystanku — wystarczy wyszukać „Microbus Egypt”, by zrozumieć realia. Dlatego ośmiogodzinna podróż w obie strony to tylko średnia — wszystko mogło się zmienić w jednej chwili.

Był rok 2006, kiedy młodzi piłkarze marzyli jedynie o rozpoznawalności i grze w reprezentacji Egiptu, a nie o dominowaniu w europejskiej piłce przez dekadę.

Droga, którą Salah przeszedł, by przenieść się z Al Mokawloon do FC Basel, nie była typowa — bo po prostu nie istniała żadna ścieżka dla egipskich piłkarzy chcących zrobić karierę za granicą. To było coś zupełnie innego niż dzisiejsze siatki skautingowe i akademie w czołowych ligach Europy.

Nie było żadnego precedensu ani śladu, którym mógłby podążyć. Stworzył własną drogę.

To prawdopodobnie koniec pewnej ery Salaha w Premier League. Rozpalił emocje piłkarskie wśród swoich rodaków i stworzył wspomnienia, które pozostaną na długo.

Dla Egipcjan śledzących Premier League od początku XXI wieku to, czego dokonał Salah, wykracza poza granice wyobraźni.

Przed Salahem gole takich zawodników jak Mido czy Amr Zaki trafiały na nagłówki, bo sam fakt gry Egipcjanina w Anglii był rzadkością. Salah zmienił tę rzeczywistość — sprawił, że to, co niemożliwe, stało się normalne, do tego stopnia, że gole Egipcjan w Premier League są dziś tylko przypisem.

Premier League była bardzo popularna w Egipcie jeszcze przed jego przyjściem, ale to Salah był głównym katalizatorem jej wzrostu popularności w ostatnich 10 latach.

Mecze Liverpoolu były oglądane w kawiarniach — nawet gdy kolidowały z innymi wielkimi spotkaniami w Europie — nazwy klubów Premier League stały się powszechnie znane, a koszulki Salaha stały się najpopularniejszym wyborem wśród młodszych fanów.

Najlepiej oddaje to mały lokal gastronomiczny w dzielnicy Nasr City w Kairze, serwujący foul (tradycyjny egipski gulasz z bobu) i falafel, który nazwano „Liverfool”, łącząc nazwę klubu z menu, a nad wejściem umieszczono wizerunek Salaha.

W swoim pożegnalnym wideo Salah stoi przed gablotą pełną trofeów zdobytych z Liverpoolem oraz nagród indywidualnych. Jest ona tak zapełniona, że część statuetek dla najlepszego zawodnika meczu w Premier League i Lidze Mistrzów leży na podłodze.

Fakt, że ktoś o takim pochodzeniu osiągnął ten poziom, ma ogromne znaczenie dla Egipcjan, którzy sami próbują iść podobną drogą w różnych dziedzinach życia, pokonując trudności i marząc o choć części jego sukcesu.

Salah jest dosłownie jednym z nich.

To nie chłopak z wielkiego miasta, który grał dla jednego z gigantów — Al Ahly czy Zamalek SC — zanim wyjechał za granicę i stał się gwiazdą. To chłopak z wioski w prowincji Gharbia, który stał się jednym z najlepszych piłkarzy świata — przeciętny Egipcjanin nawet nie wiedział wcześniej, gdzie leży Nagrig.

Dlatego — nawet jeśli niektórzy nie zgadzają się z jego poglądami poza boiskiem — Salah zawsze będzie dla Egipcjan największą historią sukcesu w futbolu.

Jego kariera jest inspiracją dla każdego chłopca w kraju, niezależnie od pochodzenia czy miejsca zamieszkania. Jest żywym dowodem na to, że Egipcjanin może zostać najlepszym piłkarzem Premier League.

„Szczerze mówiąc, gdy byłem młody, moim jedynym marzeniem było stać się rozpoznawalnym piłkarzem. To było wszystko,” powiedział Salah w wywiadzie dla beIN Sports w 2023 roku. „Ale potem, gdy zdałem sobie sprawę, że jestem rozpoznawalny, moje ambicje urosły.”

Innym elementem dziedzictwa Salaha w Premier League jest to, że przełamał bariery wyobraźni młodych piłkarzy w Egipcie. Samo dotarcie do ligi było kiedyś marzeniem — on przesunął poprzeczkę. Teraz celem jest odniesienie sukcesu w Anglii.

To, co osiągnął Salah, będzie dla Egipcjan powodem do dumy na zawsze.

Medal Ligi Mistrzów, dwa tytuły mistrza Anglii, cztery Złote Buty i trzy nagrody dla najlepszego piłkarza według kolegów z ligi nie oddają jednak całej historii.

Salah sprawił, że niemożliwe stało się rzeczywistością.