Koniec seansu
Najgorsze nie jest to, kiedy twoja drużyna przegrywa. Najgorsze jest to, kiedy przestajesz się tym przejmować.
Doszedłem do tego wniosku kilka tygodni temu, siedząc wieczorem przed telewizorem i oglądając kolejny mecz Liverpoolu. Nie pamiętam już nawet przeciwnika. Pamiętam za to moment, w którym rywal strzelił gola. Jeszcze kilka lat temu zerwałbym się z kanapy. Przeklął. Zaczął analizować, kto zawalił krycie. Chodziłbym po pokoju i denerwował się przez następne kilkanaście minut. Tym razem nie zrobiłem nic. Siedziałem dalej. Popatrzyłem na powtórkę, westchnąłem i czekałem na wznowienie gry.
I wtedy dotarło do mnie, że coś jest nie tak.
Bo przez lata Liverpool był dla mnie czymś więcej niż tylko klubem piłkarskim. Był częścią weekendu, częścią dnia, częścią emocji. Kiedy zbliżał się mecz, człowiek żył nim od rana. Sprawdzał skład, zastanawiał się nad ustawieniem, rozmawiał ze znajomymi. Po zwycięstwach chodził uśmiechnięty. Po porażkach potrafił mieć zepsuty wieczór. Nie dlatego, że było to rozsądne. Właśnie dlatego, że kibicowanie nigdy nie jest rozsądne. Kibicowanie to irracjonalna inwestycja emocjonalna w ludzi, których większość z nas nigdy nawet nie spotka.
Dlatego od początku nie kupowałem argumentu, że kibica powinien interesować wyłącznie wynik. Gdyby tak było, wszyscy oglądalibyśmy tylko tabelę. Futbol jest czymś więcej. To emocje, identyfikacja, ekscytacja, czasem złość, czasem euforia. To właśnie dlatego miliony ludzi co tydzień wracają przed telewizory.
I właśnie dlatego ostatni rok był dla mnie tak dziwnym doświadczeniem.
Żeby była jasność: Arne Slot nie był katastrofą. Katastrofa nie zdobywa mistrzostwa Anglii. Katastrofa nie przejmuje drużyny po erze Kloppa i nie prowadzi jej do tytułu już w pierwszym sezonie. To trzeba uczciwie powiedzieć. W świecie piłki nożnej bardzo łatwo popada się w skrajności. Jeżeli trener nie spełnia oczekiwań, nagle staje się najgorszym trenerem na świecie. Gdy odnosi sukcesy, jest uważany za geniusza. Prawda zazwyczaj znajduje się gdzieś pomiędzy.
Slot wykonał kawał dobrej roboty. Przejął zespół po człowieku, który przez lata był twarzą całego projektu. To nie była normalna zmiana trenera. Klopp nie był tylko trenerem. Był symbolem. Dla wielu kibiców był samym Liverpoolem. Wejść w jego buty i nie zostać natychmiast zmiażdżonym przez oczekiwania było osiągnięciem samym w sobie.
Do tego doszedł tytuł mistrzowski. Tego nikt mu nie odbierze. Za dziesięć czy piętnaście lat nikt nie będzie pamiętał konferencji prasowych ani dyskusji w mediach społecznościowych. W kronikach pozostanie jedno zdanie: Arne Slot zdobył mistrzostwo Anglii z Liverpoolem.
Problem polega na tym, że futbol nie żyje w kronikach. Futbol żyje tu i teraz.
A tu i teraz coraz częściej łapałem się na tym, że to wszystko przestało mnie magnetyzować, zostawiając mnie z poczuciem głębokiej obojętności i brakiem tego czegoś, co dawniej kazało odliczać minuty do meczu.
Może właśnie dlatego tak trudno było precyzyjnie nazwać to, co właściwie nie gra. O wiele łatwiej jest przecież krytykować porażki i rozliczać zepsute zagrania niż opisać ten specyficzny, pełzający brak emocji. Łatwiej wytknąć palcem potknięcie niż wytłumaczyć, dlaczego po dziewięćdziesięciu minutach seansu czujesz większą ulgę, że to już koniec, niż autentyczną satysfakcję.
Przestałem czuć, że oglądam żywy, połączony wspólnym celem organizm, a zacząłem dostrzegać jedynie zbiór pojedynczych postaci, które z jakiegoś powodu wyświetlają mi się w jednym kadrze.
Z czasem złapałem się na tym, że coraz częściej oglądam Liverpool z przyzwyczajenia. Nie z ekscytacji. Nie z niecierpliwości. Z przyzwyczajenia.
To bardzo niebezpieczny moment dla każdego kibica.
Bo kiedy zaczynasz oglądać mecze z obowiązku, coś po drodze zostało zgubione.
Najgorsze było jednak to, że przez wiele miesięcy miałem poczucie oglądania tej samej historii. Te same problemy wracały. Te same decyzje budziły pytania. Te same schematy pojawiały się tydzień po tygodniu. I nawet kiedy Liverpool wygrywał, nie dawało to poczucia, że drużyna zmierza w jakimś nowym kierunku. Było raczej jak przedłużanie czegoś, co wcześniej czy później i tak musiało się skończyć.
Nie mam pretensji do Slota o to, że nie wygrał wszystkiego. Żaden trener nie wygrywa wszystkiego. Mam natomiast pretensję o to, że bardzo rzadko widziałem próbę wyjścia poza własne schematy. Najbardziej frustrujące w sporcie nie są błędy. Najbardziej frustrujące jest patrzenie, jak te same błędy wracają bez końca.
Kiedy przez kilka tygodni robisz to samo, można mówić o cierpliwości. Kiedy robisz to samo przez kilka miesięcy, zaczyna pojawiać się pytanie, czy nie zamieniasz konsekwencji w upór.
I właśnie tutaj wracam do tego obrazu, który przez cały sezon wracał do mnie najczęściej. Nie kibica na Anfield, nie człowieka stojącego na trybunie wśród kilkudziesięciu tysięcy ludzi, ale zwykłego faceta siedzącego wieczorem na kanapie przed telewizorem. Bo właśnie tak większość z nas przeżywa ten klub. Wracamy z pracy, kończymy codzienne obowiązki, robimy herbatę albo otwieramy piwo i przez dziewięćdziesiąt minut chcemy po prostu poczuć to, co czuliśmy od lat.
Oczywiście, że chcemy wygrywać. Kibic zawsze chce wygrywać. Problem w tym, że z czasem przestałem wierzyć, że zwycięstwo cokolwiek zmieni. Kolejne trzy punkty nie dawały nadziei, a porażki nie wywoływały już złości. Wszystko zaczęło zlewać się w jedną, szarą całość.
I chyba dlatego odejście Slota nie wywołało we mnie wielkich emocji. Nie dlatego, że go nienawidziłem. Wręcz przeciwnie. Szanuję go za mistrzostwo. Szanuję go za odwagę wejścia w miejsce po Kloppie. Szanuję go za to, że przez pewien czas naprawdę wydawało się, że ten projekt może się udać.
Ale jednocześnie nie mogę udawać, że ostatnie miesiące nie były jednym z najbardziej wyjaławiających emocjonalnie okresów mojego kibicowania.
Dlatego nie zapamiętam go przez pryzmat tabeli.
Zapamiętam go przez pewien wieczór, kiedy Liverpool stracił bramkę, a ja siedziałem na kanapie bez żadnej reakcji.
I chyba właśnie wtedy zrozumiałem, że niezależnie od wyników coś po drodze zostało zgubione.
Może nowy trener to naprawi.
Może nie.
Ale wiem jedno.
Jeżeli za kilka miesięcy po golu w doliczonym czasie gry znowu poderwę się z kanapy, obudzę pół domu i będę chodził po pokoju jeszcze długo po końcowym gwizdku, to nie będzie oznaczało, że Liverpool stał się lepszą drużyną.
Będzie oznaczało, że znowu stał się moim Liverpoolem.
31.05.2026 10:08
Źródło
Własne
Komentarze (3)
Teraz znów wychodzi słońce i czuć emocje związane z zatrudnieniem nowego trenera, okienko transferowe też będzie ciekawie.