Zmiana pracodawcy

Niedawno na stronie pojawiła się wypowiedź Luisa Díaza dotycząca jego odejścia do Bayernu Monachium. Kolumbijczyk stwierdził, że przeprowadzka do Bundesligi była właściwym wyborem, co spotkało się z krytyką ze strony niektórych fanów.

Między sercem kibica a karierą piłkarza

Odejście Luisa Díaza pokazało coś, o czym w pędzie emocji często zapominają kibice: dla wielu piłkarzy futbol to przede wszystkim praca, a nie bycie częścią piłkarskiej „rodziny”. Díaz jasno powiedział, że transfer do Bayernu był dobrym krokiem w jego karierze. Dla części fanów jednak jego odejście brzmi jak zdrada. Pojawiają się komentarze o tym, że zawodnik wybrał chłodne kalkulowanie premii i szans na trofea.

Napięcie między emocjami fanów a indywidualnymi decyzjami zawodników jest dziś stałym elementem piłkarskiej rzeczywistości. Kibic, szczególnie w piłkarskich potęgach z historią jak Liverpool, często utożsamia zawodnika z klubem. Atakuje go, gdy nie daje z siebie wszystkiego, uwielbia, gdy strzela bramki i tworzy narrację o wspólnej podróży przez sukcesy i porażki. Piłkarz – choć potrafi być wdzięczny za wsparcie i często mówi o więzi z fanami – niekoniecznie żyje tą historią tak jak kibic. Czułość, którą widzimy w pożegnalnych wpisach w social mediach (zarówno piłkarzy, jak i ich partnerek) często jest wyrazem szacunku za spędzony czas i wspólne doświadczenia, a nie obietnicą dożywotniego przywiązania.

Dla zawodników piłka nożna to praca o krótkim czasie trwania, w której każdy sezon może zadecydować o przyszłości kontraktu, miejscu w składzie czy pieniądzach na przyszłość całej rodziny. Można to odbierać negatywnie, ale taka jest rzeczywistość: piłkarze inwestują w siebie, karierę i bezpieczeństwo finansowe, bo ich „czas” na rynku jest ograniczony.

Emocje kontra realia

Kibice często mówią o „rodzinie piłkarskiej” – i to właśnie oni najczęściej traktują to określenie dosłownie. Dla wielu piłkarzy to symboliczna metafora – coś, co brzmi pięknie, gdy ogląda się mecz z trybun albo śpiewa hymn klubu. Jednak gdy przychodzi do decyzji o transferze, zwykle góruje chłodna kalkulacja. Piłka nożna to konkurencyjna branża, w której „miłość” do barw czasami ustępuje miejsca perspektywom, które mogą przesądzić o karierze.

Czasy się zmieniły i zamiast oczekiwać od piłkarzy, że będą „członkami rodzin” przez całą karierę, warto coraz częściej widzieć w nich ludzi wykonujących zawód, w którym decyzje podejmują na rzecz własnej przyszłości, nie tylko z „miłości” do klubowego herbu. Taki realizm nie umniejsza ich zasług – sprawia, że lepiej rozumiemy mechanizmy współczesnego futbolu.

Bo na końcu tej całej dyskusji warto zadać jedno, brutalnie uczciwe pytanie: czy kibic, który dziś pracuje w jednej firmie, naprawdę uważa, że zdradza „rodzinę”, gdy zmienia pracę? Gdy odchodzi do innej korporacji, bo tam ma lepsze warunki, ciekawszy projekt, większe pieniądze albo po prostu czuje, że stoi w miejscu? Czy ktoś wtedy wypomina mu brak lojalności, brak serca, brak wdzięczności za „wspólne lata przy biurku”?

Piłkarz robi dokładnie to samo. Zmienia klub tak, jak my zmieniamy pracodawcę. Szuka nowych wyzwań, stabilności, rozwoju, bezpieczeństwa dla siebie i swoich bliskich. Różnica polega tylko na tym, że jego CV oglądają miliony, a nasze – kilku rekruterów.

Futbol to emocje – i bardzo dobrze. Musimy jednak zaakceptować jedno: piłkarze nie są naszymi braćmi ani synami. Są profesjonalistami w pracy, którą wykonują dla pieniędzy, ambicji i rozwoju. A to, że przy okazji dają nam radość, wzruszenia i wspomnienia – to bonus, nie dożywotnia przysięga.

Trzeba też jasno powiedzieć, że era piłkarzy poświęcających się jednemu klubowi już minęła. To już nie są czasy, w których Steven Gerrard czy Francesco Totti poświęcali całą karierę jednemu herbowi, często kosztem sportowych ambicji czy finansowych możliwości.

Współczesny futbol to globalny biznes, w którym pieniądze, marketing i krótkoterminowe cele sportowe dominują nad romantycznymi historiami. Nigdy wcześniej piłka nożna nie była tak skomercjalizowana, a zarobki piłkarzy tak ogromne. Dzisiaj piłkarz całuje herb i pokazuje serduszko w kierunku trybun. Za dwa miesiące robi to w innych barwach. Dla współczesnego piłkarza podtrzymanie mitu nie jest tak atrakcyjne, jak dla kibiców. Miło jest funkcjonować jako legenda w opowieściach fanów i klubowych kronikach, ale rzeczywistość zazwyczaj pokazuje coś innego.

I jasne – to całkowicie zrozumiałe, że kibic wciąż wierzy w romantyczną wizję futbolu. W opowieść o chłopaku z trybun, który zostaje legendą i nigdy nie zdejmuje klubowej koszulki. Problem w tym, że futbol przestał działać według tych zasad i im szybciej spojrzymy na niego pragmatycznie, tym mniej będzie rozczarowań. Nawet Trent Alexander-Arnold, wychowanek, symbol lokalnej tożsamości i piłkarz, o którym mówiono „będzie tu na zawsze”, ostatecznie wybrał transfer do Realu Madryt. Jeśli więc odchodzi ktoś, kto dosłownie wyrósł w klubie, oddychał jego historią i był ucieleśnieniem marzeń kibiców – to jest to najlepszy dowód na to, że lojalność w nowoczesnym futbolu ma swoje granice. Marzenia kibiców są piękne i potrzebne, ale współczesna piłka uczy, by mieć chłodną głowę. Dziś sentyment przegrywa z ambicją, pieniędzmi i globalnym rynkiem.

Warto też spojrzeć na inny przykład, który pokazuje, jak mocno kibice żyją w tej romantycznej bańce. Wielu fanów Liverpoolu wciąż liczy na odejście Arne Slota i zatrudnienie Xabiego Alonso, mając nadzieję, że były piłkarz „zwiąże się” z The Reds z miłości do klubu, w którym kiedyś grał. Kibice chcą widzieć lojalność i sentyment tam, gdzie w rzeczywistości rządzi kalkulacja, perspektywa sportowa i finansowa.

Świetnie jest widzieć pasjonatów futbolu jak Jürgen Klopp, który na nowo rozkochał w wielu z nas pasję do oglądania Liverpoolu. Niemiec deklarował, że po odejściu z LFC nie będzie trenował innych angielskich drużyn z szacunku do The Reds. Jednak Kloppo należy do grona wyjątków. Coraz mniej romantyków w świecie futbolu. Nic na to nie poradzimy.

Piłkarz to pracownik w firmie

Futbol to dziś biznes, kariera i wybory, które często rządzą się twardymi zasadami rynku, a nie romantycznymi wizjami kibiców. Im szybciej to zrozumiemy, tym mniej będzie rozczarowań, a więcej satysfakcji z tego, co obecnie daje nam piłka: emocje, niezapomniane chwile na trybunach i przed telewizorem. W końcu nasze zamiłowanie do tego sportu i klubowych barw nie wymagają, żeby zawodnik poświęcał wszystko dla sentymentu – wystarczy, że pomaga drużynie na boisku.