Liverpool jak Dr Jekyll i Mr Hyde

Tak być nie może! Kiedy na Loftus Lane rozbrzmiał końcowy gwizdek cisnąłem moje radio do schowka, telewizor był wyłączony, a ja wypadłem z pokoju jak burza.

Jak to możliwe, że rozdmuchaliśmy przewagę 2-0 w ciągu ostatnich trzynastu minut? Z tego co późnej usłyszałem i zobaczyłem, po prostu przysnęliśmy. To dlatego… To frustrujące i doprowadza do wściekłości.

Gramy płynnie i kontrolujemy grę. Jednak głupie błędy w obronie i brak odpowiedzi na pierwszą zdobytą przez przeciwnika bramkę spowodowały nasze niepowodzenie.

Jak dziwnie by to nie brzmiało, zawsze miałem poczucie, że prowadzenie 2-0 jest bardziej niebezpieczne niż skromne 1-0.

Kiedy masz jednobramkową przewagę, czujesz, że musisz wciąż bronić się aby nie doprowadzić do wyrównania. Dwie bramki mogą doprowadzić do mylnego poczucia pewności, że nic już nie grozi.

Powinniśmy się ustrzec przed tym, ale tego nie zrobiliśmy i zapłaciliśmy za to wysoką cenę. Nawet nie ruszyliśmy do ataku, kiedy strzelili nam trzecią bramkę.

To trzeba naprawić.

W moim odczuciu, nasz środek pola wciąż jest niepewny, nawet mimo tego, że Steven Gerrard nie tylko powrócił do gry, ale także do swej dobrej formy.

Wciąż jednak mamy potencjał i siłę aby pokonać drużyny, z którymi remisujemy, a nawet przegrywamy.

Wszyscy mieliśmy nadzieję, że po zwycięstwach nad Evertonem i Stoke będziemy kontynuować dobrą passę i zakończymy sezon na wysokich obrotach. Po raz kolejny zaprzepaściliśmy szansę i nie mamy już nadziei na pierwszą czwórkę.

W tym samym sezonie, wygraliśmy Carling Cup i wróciliśmy na Wembley z nadzieją na FA Cup. Jesteśmy jak Dr Jekyll i Mr Hyde, te dwa oblicza klubu doprowadzają fanów do szaleństwa.

Tak samo działa to na Kenny’ego Dalglisha i jego zespół, nie ma wątpliwości co do tego.

Trzeba przyznać, że sami są odpowiedzialni za to, co się dzieje, kiedy mają szansę na dużo lepsze występy.

Tommy Smith