Carra: Slot ma tydzień, by uratować swoją pracę

Klub z Anfield niechętnie zwalnia menedżerów, ale jeśli Holender nie znajdzie odpowiedzi na obecne znaki zapytania, będą musieli rozejrzeć się za kimś, kto to zrobi.

Arne Slot ma tydzień, aby uratować swoją posadę. Trudno uwierzyć, że ktoś mógł napisać takie zdanie, ale kolejne trzy mecze Liverpoolu to spotkania z West Hamem United, Sunderlandem i Leeds United. Wszystko poniżej siedmiu punktów uczyni i tak już nieakceptowalną sytuację nie do obrony.

Niezależnie od tego, jak dużym zaufaniem cieszy się menedżer, Liverpool Football Club nie może dalej funkcjonować przy takim spadku formy, jaki obserwujemy przez ostatnie trzy miesiące.

Nikt nie wie lepiej ode mnie, jak bardzo ta rzeczywistość boli wszystkich związanych z moim byłym klubem. Liverpool nie zwalnia trenerów chętnie, zwłaszcza tych, którzy odnoszą wielkie sukcesy.

Od czasu, gdy Bill Shankly przybył w 1959 roku, istniała więź między menedżerem a kibicami, która wydaje się nierozerwalna, gdy zostanie zdobyty tytuł mistrzowski. Shankly, Bob Paisley, Joe Fagan, Sir Kenny Dalglish i Jurgen Klopp odchodzili na własnych zasadach. Zasłużyli na to.

Po tym jak Slot zdobył Premier League w swoim pierwszym sezonie, wydawało się, że czeka go długi pobyt w Merseyside. Teraz, zaledwie sześć miesięcy później, ledwo trzyma się posady.

Nikt nie przewidział takiego załamania formy. Zawsze trzeba zachować ostrożność przy stwierdzeniach wygłaszanych z perspektywy czasu. Jednak sygnały wskazujące na to, że zespół zmierza w złym kierunku pojawiły się już w marcu poprzedniego sezonu. Zwłaszcza w meczu wyjazdowym z Paris Saint Germain i w przegranym finale Pucharu Ligi z Newcastle United.

Występ na Wembley był fatalny. Liverpool nie tylko przegrał z Newcastle, został całkowicie zdominowany fizycznie. 

Kibice wracali tego dnia z Londynu z jedną myślą: „To nie był Liverpool”. Mecze można przegrać, ale nie w taki sposób. Zwłaszcza finały.

Liverpool pokonał PSG we Francji, ale tylko dlatego, że Alisson rozegrał mecz życia. Gdyby przegrali 1 do 5, nikt nie miałby pretensji. Slot i zawodnicy dostali wolną rękę, ponieważ mistrzostwo Premier League było w zasięgu, zdobyli je na cztery kolejki przed końcem. Uporczywe pytania o to, czy zespół faktycznie gra coraz słabiej, zostały momentalnie uciszone.

Od Wembley spadek formy stał się coraz bardziej widoczny. Liverpool wygrał mniej niż połowę z trzydziestu meczów we wszystkich rozgrywkach.

Wielu będzie argumentować, że część tych spotkań to końcówka poprzedniego sezonu, kiedy nie było już o co grać. Dla mnie jednak także te mecze przed ceremonią wręczenia trofeum wysyłały zły sygnał.

Reakcja na zwycięstwo z Tottenhamem Hotspur 27 kwietnia była zrozumiała. Kibice mieli pełne prawo rozpocząć największą celebrację od trzydziestu pięciu lat po tym, jak zobaczyli, że ich drużyna została mistrzem.

Ale dla menedżera i piłkarzy pozostały jeszcze cztery mecze. Nikt nie chce brzmieć jak osoba psująca zabawę, ale czas na organizowanie imprez na Ibizie i w Dubaju był po ostatnim spotkaniu z Crystal Palace, a nie przed. Mogło się wydawać, że to dobra zabawa, gdy wszystkie nagrania i zdjęcia z imprez trafiły do mediów społecznościowych, ale ponieważ zespół nie wygrał żadnego z ostatnich czterech meczów i dwa przegrał, oskarżenia, że to źle wygląda, były zasadne.

Kiedy Liverpool przegrał 2 do 3 z Brighton w przedostatnim meczu, kibice byli w tak dobrym nastroju, że zignorowali fatalną grę drużyny. Bez względu na okoliczności, nie wyglądało to dobrze.

Liverpool zachował się jak mały klub

Był to dwudziesty tytuł mistrza kraju, który zrównał ich z Manchesterem United. Nawet bez mistrzostw Liverpool był maszyną do wygrywania. Zdobył dwadzieścia trofeów w ciągu ostatnich dwudziestu czterech lat, ponieważ zaraz po jednym sukcesie rozpoczynała się walka o kolejny.

W najlepszym przypadku odpuszczenie sobie przed końcem sezonu można uznać za celowy brak profesjonalizmu. W najgorszym Liverpool zachował się jak mały klub, który po raz pierwszy zdobył tytuł.

W trakcie okresu przygotowawczego pojawiły się zmiany taktyczne, które mnie zaniepokoiły. Wielu odnosiło się do mojego pomeczowego wywiadu ze Slotem po pierwszym meczu sezonu z Bournemouth, kiedy moje obawy były widoczne. Wynikały one z ustawienia drużyny w sparingu z AC Milanem i w meczu o Tarczę Wspólnoty z Crystal Palace.

Z jakiegoś powodu powstał mit, że Liverpool to zespół grający wyłącznie ofensywnie, ryzykujący wszystko, aby wygrać, bez obaw o konsekwencje pójścia va banque.

Nie jest to tradycja znana na Anfield. Najlepsze drużyny lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych były zrównoważone. Świetne w ataku i żelazne w obronie. Potrafiły zdemolować rywali na Anfield, a w Europie usypiać rywali, aby wywalczyć bezbramkowy remis lub minimalne zwycięstwo.

Za moich czasów równowaga przesunęła się bardziej w stronę obrony pod wodzą Gerarda Houlliera i Rafy Beniteza. Za Kloppa styl był bardziej ofensywny. Ale najlepsze drużyny Houlliera i Beniteza były w ataku bardziej ekscytujące, niż im przypisywano, a najlepszy zespół Kloppa był równie świetny w defensywie, co w ofensywie. Jest powód, dla którego Virgil van Dijk i Alisson Becker są uważani za jedne z najważniejszych transferów w historii Liverpoolu i dlaczego Klopp stawiał na pomoc Fabinho, Jordana Hendersona i Georginio Wijnalduma.

Od początku tego sezonu Slot wydawał się zdeterminowany, aby poprowadzić drużynę w kierunku, który nie odpowiada zwycięskiej tradycji Liverpoolu. Od pierwszego dnia obecnego sezonu było oczywiste, że coś jest nie tak i właśnie to sprowadziło zespół do obecnej sytuacji.

Pojawią się także pytania o osoby stojące nad Slotem. Historia nie powinna być pisana na nowo. Kiedy Klopp odchodził, priorytetem Fenway Sports Group było zatrudnienie Michaela Edwardsa. Ten sprowadził dyrektora sportowego Richarda Hughesa, Slot przyszedł później i klub zdobył mistrzostwo. To było niezwykłe osiągnięcie w pierwszym roku.

Niektórzy będą próbować umniejszać ten sukces, mówiąc, że to była drużyna Kloppa. Nie zgadzam się. Zespół mógł się poprawić i może wygrałby tytuł pod wodzą Kloppa. Nigdy się tego nie dowiemy, ale Slot stosował taktykę, której jego poprzednik nigdy by nie użył, jak wystawianie Ryana Gravenbercha jako numer sześć i Luisa Diaza jako numer dziewięć. Ożywił też Mohameda Salaha, który rozegrał sezon życia. Przed przyjściem Slota wiele osób domagało się sprzedaży egipskiego talizmanu.

Ale to niewiarygodne, że Liverpool wydał od tamtej pory czterysta pięćdziesiąt milionów funtów tylko po to, by stworzyć niezrównoważoną kadrę, pozbawioną odpowiedniej głębi na skrzydłach i na środku obrony. Po sprzedaży Diaza Liverpool rozpoczął sezon bez realnej konkurencji dla Salaha i Cody'ego Gakpo. Można domagać się, aby jeden lub obaj zostali posadzeni na ławce, ale kto miałby ich zastąpić.

Sprowadzenie dwóch drogich napastników było błędem. To jak obstawianie dwóch koni w tym samym wyścigu. Nie kupuje się napastnika za osiemdziesiąt milionów funtów, a dwa tygodnie później kolejnego za sto dwadzieścia pięć milionów, ponieważ jeśli rywalizują o tę samą pozycję, tylko jeden może wygrać. To nie mogło zadziałać.

Ten błąd został pogłębiony przez to, że nie dopłacono niezbędnych dziesięciu milionów, aby podpisać kontrakt z Marcem Guehi. Z powodu tej decyzji Liverpool może stracić ponad sto milionów, jeśli nie awansuje do przyszłorocznej Ligi Mistrzów, chyba że w styczniu sprowadzi przynajmniej jednego środkowego obrońcę.

Jeśli Slot nadal będzie na stanowisku do tego czasu, oznaczać to będzie, że rozpoczął jakąś formę odbudowy.

Mając na uwadze najbliższych rywali, nie mógł trafić na lepszą serię spotkań, aby odzyskać zaufanie i uratować posadę. Ale jeśli sytuacja jeszcze się pogorszy i menedżer nie znajdzie odpowiedzi, klub nie będzie miał wyjścia i będzie musiał znaleźć kogoś, kto potrafi.

Jamie Carragher