Rok po mistrzostwie: dlaczego Slot nie ma więcej kredytu zaufania?

Kiedy pub Anfield, w którym piłem, wyczerpał zapasy lagera kilka godzin po tym, jak Liverpool zdobył tytuł mistrza Premier League rok temu tego dnia, a miejsce zaczęło się wyludniać, DJ działający z parkingu przy lokalu wydawał się zagubiony, dopóki ktoś nie zaprosił go do jednego z mieszkań, aby rozpoczął nowy set.

W całej dzielnicy wybuchały spontaniczne domówki, a poczucie wyzwolenia przypominało mi Nowy Jork podczas blackoutu. Gdyby ktoś powiedział mi w tamtych zamglonych, beztroskich godzinach, że 12 miesięcy później rozpęta się debata o przyszłości osoby, która doprowadziła Liverpool do 20. mistrzostwa, założyłbym, że chodzi o innego europejskiego giganta próbującego go przejąć.

Byłoby przesadą twierdzić, że Arne Slot kurczowo trzyma się swojej posady, ponieważ przez bardzo trudny drugi sezon wszystkie sygnały z Liverpoolu wskazywały na to, że klub zamierza przy nim pozostać, mimo uporczywych wezwań do jego zwolnienia od listopada, choć ten hałas jest znacznie głośniejszy w internecie niż na stadionach.

Tempo, w jakim zaufanie części kibiców do niego się załamało, było jednak bezprecedensowe, biorąc pod uwagę, że żaden menedżer Liverpoolu, a w przypadku Slota szkoleniowiec, nie zdobył mistrzostwa ligi w swoim pierwszym sezonie od czasu Kenny’ego Dalglisha w sezonie 1985/86.

Gdyby media społecznościowe miały wtedy taki wpływ na komentarze piłkarskie jak dziś, interesujące byłoby zmierzenie reakcji podczas znacznie trudniejszej drugiej kampanii Dalglisha, zwłaszcza gdy Liverpool spadł na czwarte miejsce po porażce 1:0 na Anfield z zajmującym 14. miejsce Manchesterem United w drugi dzień świąt 1986 roku.

Liverpool zdołał wrócić na szczyt tabeli do marca, by potem kampania się rozpadła po pięciu porażkach w siedmiu meczach, co pozwoliło lokalnemu rywalowi Evertonowi zdobyć tytuł po raz drugi w ciągu trzech sezonów.

W innym świecie być może sukces Liverpoolu rok wcześniej zostałby zrewidowany, a uwaga przesunęłaby się na geniusz Dalglisha jako piłkarza, a nie menedżera. W sezonie 1985/86 losy Liverpoolu poprawiły się dopiero wtedy, gdy Dalglish jako grający menedżer znów zaczął wystawiać samego siebie, a jego gol na Stamford Bridge zapewnił tytuł w starej First Division.

W marcu 1987 roku 36-letni Dalglish nadal wychodził w pierwszym składzie Liverpoolu, ale jego wpływ słabł. Był stary jak na piłkarza, ale młody jak na menedżera i wciąż miał wiele do udowodnienia. Można sobie wyobrazić niektórych stukających gorączkowo w klawiatury Amstrad, piszących o nim jako o oszuście po porażce 1:0 z Coventry City na początku maja 1987 roku, kiedy nie znalazł się w składzie, co przechyliło szalę mistrzostwa na korzyść drużyny z Goodison Park.

To, że ogromny wkład Dalglisha w dominację Liverpoolu w angielskim futbolu w poprzedniej dekadzie pomagał mu w trudnych momentach, przypomina, że Slot ma niewiele, na czym może się oprzeć.

I w przeciwieństwie do Jurgena Kloppa, który w 2020 roku został pierwszym menedżerem Liverpoolu od czasu Dalglisha 30 lat wcześniej, który zdobył tytuł, Slot ujawnia tak niewiele swojej osobowości, że jest głównie oceniany na podstawie wyników, choć sposób gry także ma tu znaczenie.

Wielu uważa, że Liverpool Slota, nawet gdy wygrywa, jest nudny w oglądaniu, ale można zagwarantować, że krytycy byliby mniej skłonni dzielić się swoimi opiniami, gdyby Liverpool nadal wygrywał.

Zespół Kloppa, podobnie jak wcześniej Dalglisha i później Slota, miał znacznie trudniejszy kolejny sezon po tym, jak Niemiec dokonał tego, czego nie udało się siedmiu poprzednim menedżerom Liverpoolu, w tym Dalglishowi, który wrócił na 18 miesięcy na początku 2011 roku.

W przypadku Kloppa były okoliczności łagodzące: po tak długim oczekiwaniu na tytuł Liverpool nie mógł odpowiednio świętować historycznego sukcesu w realiach pandemii, kiedy nie miało znaczenia, gdzie rozgrywano mecze, ponieważ stadiony były puste. Anfield straciło swoją aurę. Łatwo było wytłumaczyć, dlaczego Liverpool, zdziesiątkowany kontuzjami w obronie, przegrał pięć kolejnych meczów ligowych u siebie po raz pierwszy w historii klubu w sezonie 2020/21, zanim ledwo zapewnił sobie miejsce w Lidze Mistrzów w ostatnim dniu rozgrywek.

Można też zrozumieć, że Klopp mógł stracić nieco ostrości w tym samym okresie, gdy zmarła jego matka, a on nie mógł wrócić do Niemiec na pogrzeb z powodu restrykcji covidowych. Ostatecznie jego wcześniejsze osiągnięcia w Borussii Dortmund, a także w Liverpoolu, oznaczały, że było dużo dobrej woli i brakowało wyraźnej chęci zmiany, nawet w internecie.

Slot również ma okoliczności łagodzące. Tragiczna śmierć Diogo Joty była bezprecedensowa i nie było czasu, aby Slot czy jego zawodnicy naprawdę przeżyli żałobę, ponieważ nowy sezon zaczynał się już pięć tygodni później. Byłoby niewłaściwe wykorzystywać to, co spotkało Jotę, jako wymówkę dla problemów Liverpoolu, ale tylko osoba pozbawiona choćby odrobiny empatii nie uwzględniłaby tego w najnowszej historii drużyny.

Poprzednie lato było burzliwe, dziewięciu nowych zawodników dołączyło do pierwszego zespołu, a ośmiu odeszło. Rekordowe wydatki podniosły oczekiwania do poziomu, który prawdopodobnie od początku był nierealistyczny. Jeśli historia Liverpoolu na przestrzeni trzech dekad od lat 60. czegoś uczy, to tego, że stabilność przynosi sukces.

Po tym, jak Paris Saint-Germain zdominowało Liverpool w dwumeczu ćwierćfinałowym Ligi Mistrzów, Slot zapewniał, że przyszłość klubu pozostaje jasna. Obecnie pracuje z młodszym profilem nowych zawodników niż Klopp, który budował swój zespół stopniowo przez trzy lata, sprowadzając piłkarzy w połowie lat dwudziestych za duże pieniądze.

Jeśli spojrzeć na jego kluczowe transfery, Sadio Mane i Mohamed Salah mieli odpowiednio 24 i 25 lat, gdy dołączyli, podczas gdy Alisson miał 25, a Virgil van Dijk 26. Dla porównania Alexander Isak miał 25 lat, ale Hugo Ekitike i Florian Wirtz mieli odpowiednio 23 i 22 lata, a Milos Kerkez 21. Być może każdy z nich z czasem rozwinie się w swojej roli. Jeśli Slot ma odzyskać zaufanie, jakie istniało wobec niego rok temu, potrzebuje tego jak najszybciej.

Zwycięstwo nad Crystal Palace w sobotę oznacza, że podobnie jak Liverpool Kloppa w sezonie 2020/21, zespół Slota może zakończyć rozgrywki na trzecim miejscu, a przy wygraniu wszystkich czterech pozostałych meczów zdobyć o punkt więcej niż tamta drużyna Kloppa.

Biorąc pod uwagę, że Liverpool ma już osiem punktów przewagi nad piątym miejscem, które jest najniższą pozycją gwarantującą grę w Lidze Mistrzów, może brakować motywacji, aby zrobić coś więcej niż pięć lat temu.

Ale dla Slota korzystne byłoby mocne zakończenie sezonu, ponieważ nie zanotował jeszcze siedmiu kolejnych zwycięstw ligowych od czasu objęcia Liverpoolu. Choć mogłoby to pokazać, że uczy się, jak osiągnąć większą regularność, wskazywałoby również, że zawodnicy wciąż go słuchają.

Simon Hughes